Zespół Pałacowy w Julinie sięga swą historią lat 40. XIX w., kiedy I. Ordynat łańcucki Alfred Potocki założył w tym miejscu folwark leśny. Jego syn i następca, Alfred II, w 1872 r. przekształcił go w kompleks pałacowy z rozległym leśnym parkiem. Miejsce służyło wypoczynkowi i zapewniało komfort podczas słynnych w Galicji polowań par force. W skład zespołu wchodził letni pałacyk, pawilon dla gości oraz budynek przy bramie.

Obiekty wzniesiono z sosny, jodły i świerku w stylu tyrolsko-szwajcarskim. Po 1890 r. kompleks rozbudowano o kolejne budynki: dyrektorówkę, lodownię, kuchnię oraz stajnię ze stodołą. Wkrótce do zespołu dołączyła murowana Rządcówka — dzisiejsza Rezydencja Julin Slow Life.

Przełom XIX i XX w. był okresem największego rozkwitu Julina. Pałac przyciągał znamienitych gości z całej Europy, w tym członków austriackiej rodziny cesarskiej oraz polskiej i europejskiej arystokracji. Bywali tu m.in. książę Stanisław Radziwiłł, Arcyksiążę Rudolf oraz Arcyksiążę Franciszek Ferdynand. Życie towarzyskie obejmowało plenery malarskie, turnieje golfowe oraz polowania według angielskich wzorców, uwiecznione na obrazach Juliusza Kossaka.

Podczas I wojny światowej, gdy w pałacu funkcjonował austriacki szpital polowy, zabudowania uległy znacznym zniszczeniom. W latach 20. XX w. zostały odrestaurowane i rozbudowane przez Alfreda III Potockiego, ostatniego właściciela Łańcuta. Od 1996 r. Zespół Pałacowo-Parkowy w Julinie administrowany jest przez Muzeum Zamku w Łańcucie.